Kırmızı Odanın İçinde

Yazar Hakan Bahar 

Louis-Gabriel Nouchi’nin İlkbahar/Yaz 2027 defilesi başlamadan birkaç dakika önce salona girdiğimde mekân çoktan başka bir dünyaya dönüşmüştü. Endüstriyel kolonlarla çevrili geniş salon, tavandan zemine kadar yoğun kırmızı ışığın içine gömülmüştü. David Lynch’in Twin Peaks dizisindeki meşhur Kırmızı Oda’yı hatırlatan bu atmosfer, daha ilk anda gerçeklikle hayal arasındaki sınırı belirsizleştiriyordu. Henüz ilk model podyuma çıkmadan koleksiyonun yalnızca giysilerden değil, bir ruh hâlinden besleneceği hissediliyordu.

Nouchi’nin Twin Peaks’i bir referans olarak değil, bir duygu olarak ele aldığını söylemesi tam da bu yüzden anlamlıydı. Sisli bir yaz, huzursuz bir zarafet ve açıklanması güç bir gerilim… Defile boyunca karşımıza çıkan karakterler de bu dünyanın parçalarıydı: dedektif, küçük kasabanın garsonu, asi genç ve femme fatale. Bunlar kostüm değildi; modern hayatın içinden çıkmış arketiplerdi.

İlk görünümle birlikte Nouchi’nin uzun süredir geliştirdiği “broken suit” fikri de kendini göstermeye başladı. Güçlü omuzlar ve geniş yakalar korunuyor, ancak takım elbise artık tek parça bir bütün olmaktan çıkıyordu. Krem rengi kruvaze bir ceket koyu denim tulumla buluşuyor, ince çizgili gömlekler geniş paçalı pantolonlarla yer değiştiriyor, klasik terzilik ise boxer şortlar ve sliplerle beklenmedik bir gerilim kuruyordu. Ciddiyet ile kırılganlık, resmiyet ile mahremiyet aynı silüetin içinde yaşamaya başlıyordu.

Koleksiyon ilerledikçe karakterler de birbirlerinin içine karışıyordu. Aynı model bir görünümde Dale Cooper’ın sakin disiplinini, bir sonrakinde küçük bir kasabanın motosiklet kulübünden çıkmış asi bir genci, ardından gece yarısı tenha bir barda tek başına oturan bir yabancıyı çağrıştırıyordu. Nouchi’nin başarısı tam da burada yatıyordu; karakterleri anlatmıyor, onları yalnızca birkaç giysiyle sezdiriyordu.

Denim sezonun en güçlü yapı taşlarından biriydi. Koyu indigo tulumlar, yıkamalı gömlekler ve bol kesimli pantolonlar iş giysisi estetiğini çağrıştırırken Harley-Davidson kemerleri ve ağır deri çizmeler bu dünyaya Amerikan yol kültürünün sertliğini ekliyordu. Çocukluğunda satın aldığı kareli bir gömlekten türetilen desenler ise kişisel hafızayı koleksiyonun içine sessizce yerleştiriyordu. Nouchi geçmişi romantikleştirmiyor; onu bugünün gardırobunun doğal bir parçasına dönüştürüyordu.

Buna karşılık duyusallık hiçbir zaman doğrudan kurulmuyordu. Pointelle pamuklu atletler, hafif kabarık boxer şortlar, iç çamaşırından ödünç alınmış dantel detayları ve transparan katmanlar beden göstermekten çok, bedenin etrafındaki boşluğu görünür kılıyordu. Çekicilik çıplaklıkta değil; açık bırakılmış bir yakada, omuzdan kayacakmış hissi veren bir askıda ya da katmanların arasından belli belirsiz görünen bir kumaşta saklıydı.

Bu sezon kadın koleksiyonunun genişlemesi de aynı düşüncenin uzantısıydı. Vücudu saran elbiseler ve içine gizlenmiş destek yapıları, Saint Laurent’nin 1970’lerindeki güçlü siluetlerini hatırlatan terzilikle birlikte ilerliyor; kadın ve erkek gardırobu birbirine yaklaşırken hiçbirinin kimliği silinmiyordu.

Renk paleti de bu anlatıyı tamamlıyordu. Siyah, fildişi, kum ve yosun yeşili tonları Francis Bacon’ın karmaşık kahverengileriyle buluşuyor; sisli ormanların soğuk atmosferi ile Lynch’in tekinsiz evreni arasında gidip geliyordu. Defile başlamadan önce salonu kaplayan kırmızı ışık ise bütün bu karakterleri adeta Kırmızı Oda’nın içine yerleştiriyordu. Kendinizi bir moda gösterisinden çok, sonunu bilmediğiniz bir filmin sahneleri arasında dolaşıyormuş gibi hissediyordunuz.

Ancak koleksiyonun en güçlü yanı bütün bu sinema ve sanat referanslarının hiçbir zaman giysilerin önüne geçmemesiydi. Nouchi’nin kendi sözleriyle, “Markanın insanlar tarafından giyilmesi önemli. Yoksa bunun ne anlamı var?” Gerçekten de David Lynch, Francis Bacon ya da Twin Peaks burada yalnızca ilham kaynakları olarak kalıyor. Defile sona erdiğinde akılda kalan şey referansların listesi değil; güçlü omuzlu bir ceket, geniş paçalı bir pantolon, omuzdan düşecekmiş gibi duran bir gömlek ya da ağır bir deri kemerin yarattığı karakter oluyor.

Salon boşaldığında kırmızı ışık da yavaş yavaş söndü. Endüstriyel kolonlar yeniden sıradan bir binanın taşıyıcılarına dönüştü. Ama koleksiyonun yarattığı atmosfer dağılmadı. Gözümün önünde hâlâ omuzdan kayacakmış gibi duran bir gömlek, ağır bir Harley-Davidson kemeri ve sisin içinden çıkıp yeniden kaybolacakmış hissi veren o karakterler vardı. Louis-Gabriel Nouchi, Twin Peaks’i yeniden anlatmadı; onun tekinsiz sessizliğini bugünün gardırobuna taşıdı. Belki de bu yüzden defile bittikten sonra akılda kalan giysilerden çok, onların içinde yaşamaya devam eden karakterler oldu.

---