Celine: Önce Dinlemek

Yazar Hakan Bahar 

Bir moda evinin yeni kreatif direktörü ilk koleksiyonunda genellikle kendini tanıtır. Yeni bir estetik önerir, geçmişle arasına mesafe koyar ya da onu yeniden yorumlar. Michael Rider ise Celine’deki ilk erkek koleksiyonunda bambaşka bir yol seçiyor. Kendini anlatmıyor; nasıl çalışmak istediğini anlatıyor.

Koleksiyon notu bunun ilk işareti. Kumaşlardan, siluetlerden ya da ilham kaynaklarından söz etmek yerine sayfaya kısa cümleler bırakıyor: Sert ve nazik. Hafif seyahat etmek. Kişiselleştirmek. Dinlemek. Risk. Stil. Samimiyet. Bir manifesto kadar iddialı değil, bir günlük kadar kişisel de değil. Daha çok tasarım stüdyosunun duvarına iliştirilmiş, her sabah yeniden okunacak notlar gibi. Sayfanın sonunda ise tek bir cümle duruyor: “Daha büyük bir şey inşa etmek. Kökleri olan ve uzun yıllar yaşayacak bir şey.” Bu cümle bana göre koleksiyonun değil, Rider’ın Celine’e bakışının özeti.

Bu metni okurken en çok dikkatimi çeken kelime ise listening oldu. Dinlemek. Moda uzun zamandır konuşuyor; hatta çoğu zaman bağırıyor. Her sezon daha büyük hikâyeler, daha yüksek sesli referanslar ve daha çarpıcı imgeler görüyoruz. Rider ise ilk koleksiyonuna dinlemekten söz ederek başlıyor. Bu küçük tercih bile onun nasıl bir yaratıcı yönetmen olacağını anlatıyor. Çünkü bir moda evini devralmak yalnızca yeni giysiler tasarlamak değil, yıllardır biriken hafızayı anlamayı da gerektiriyor.

Belki de bu yüzden Celine için hazırladığı ilk koleksiyon tek bir estetiğin peşinden gitmiyor. Aynı gardıropta klasik bir blazer ceket de var, hacimli bir triko da, yüksek belli terzi işi pantolon da, renkli naylon bir anorak da. İlk bakışta birbirleriyle ilgisiz görünen bu parçalar aynı hikâyeyi anlatmaya çalışmıyor. Rider’ın da söylediği gibi, “Olmak istediğimiz karakterleri yaratıyoruz.” Koleksiyonun merkezinde tek tip bir görünüm değil, birbirinden farklı insanların aynı gardıropta yaşayabilmesi fikri var.

Bu yaklaşım bana Celine’in geçmişini reddetmekten çok, onunla konuşmaya devam etmeyi seçtiğini düşündürdü. Phoebe Philo dönemini hatırlatan renkler, Michael Kors yıllarının rafine terziliği, markanın yıllardır taşıdığı sessiz lüks anlayışı… Bunların hiçbiri nostalji olarak kullanılmıyor. Rider geçmişe dönmüyor; onu bugüne taşıyor. Bu yüzden koleksiyon yeni görünmeye çalışmıyor. Doğal görünmeye çalışıyor.

Basın bülteninde geçen bir başka ifade de aklımda kaldı: “Hafif seyahat etmek.” İlk bakışta bavul hazırlamaya dair sıradan bir öneri gibi görünüyor. Oysa bence bundan fazlasını söylüyor. Daha az taşımak, daha az sahip olmak, daha az açıklamak… Buna karşılık daha çok yaşamak, daha çok hareket etmek ve giysilerin zaman içinde kişiselleşmesine izin vermek. Rider’ın koleksiyon boyunca önem verdiği boncuk kolyeler, eski broşlar, püsküllü saç bantları ya da elde taşınan kumaş parçaları da bu yüzden yalnızca aksesuar değil; sahibinin hikâyesini taşıyan nesneler gibi duruyor.

Belki de Michael Rider’ın ilk Celine koleksiyonunu ilginç kılan şey yeni bir siluet önermesi değil. Daha önemli bir soru sorması: Bir gardırop yalnızca giysilerden mi oluşur, yoksa onu giyen insanın hafızasını da taşır mı?

Koleksiyon notunun son cümlesi bu soruya sessizce cevap veriyor: “Daha büyük bir şey inşa etmek. Kökleri olan ve uzun yıllar yaşayacak bir şey.” Moda dünyasında yeni olmak çoğu zaman yeterli görülüyor. Oysa kök salmak yenilikten daha zor. Michael Rider’ın Celine için attığı ilk adım da tam olarak bunu hedefliyor. Bir sezonluk heyecan yaratmayı değil, yıllar sonra bile hatırlanacak bir karakter inşa etmeyi.

---