14
14
Cemre’nin Dönüşen Yüzleri
Bir dil değişiyor, bir karakter başka bir dünyaya açılıyor; her yeni hikayede Cemre Ebüzziya’nın başka bir yönü ortaya çıkıyor. Türkiye’den Avrupa’ya uzanan oyunculuk yolculuğunda onu harekete geçiren şey başarıdan çok merak, konfor alanının dışına çıkma isteği ve henüz tanımadığı hayatlarla karşılaşmanın heyecanı.
Yazar Selin Yıldız

Fotoğraf: Emre Doğru
Moda Editörü: Hakan Yıldırım
Röportaj: Selin Yıldız
Kendine nasıl bir kariyer inşa ettiğini düşünüyorsun? Seçtiğin karakterlere, yer aldığın projelere geriye dönüp baktığında ve gelecekteki hedeflerini düşündüğünde, nasıl bir yol çizdin sence?
Ben kariyer meselesine biraz farklı bakıyorum. Bunu bir şey inşa etmekten ziyade, bir yolda ilerlemek gibi görüyorum. Yol boyunca öğreniyor, yeni deneyimler ediniyor ve öğrendiklerimi yanıma alarak devam ediyorum. Çünkü bu işi seviyorum ve oyunculuğun büyük bir tutku gerektirdiğine inanıyorum. Bu yolculuk inişli çıkışlı. Bazen uzun süre çalışmadığımız, arka arkaya hayır cevapları aldığınız dönemler oluyor. Yol boyunca farklı insanlarla, egolarla ve bizi yıpratabilen deneyimlerle de karşılaşabiliyoruz. Önemli olan bunların bizi kablaştırmasına, yolumuzdan uzaklaştırmasına ya da yaptığımız işe karşı acılaşmamıza izin vermemek. Kendimizle dürüst bir diyalog kurarken heyecanımızı, merakımızı ve empati duygumuzu da korumalıyız. Başarıya da fazla kapılmamak gerekiyor çünkü onun da geçici olabileceğini unutmamak lazım.
Çalışmadığım dönemlerde kendimi beslemeye, yeni deneyimler edinmeye ve mümkün olduğunca aktif kalmaya çalışıyorum. Bir süredir uluslararası alanda oyunculuğa ve audition süreçlerine nasıl yaklaştığımı takip ediyorum. Julie Schubert, Laray Mayfield, Jessica Kelly, Laure Cochener, Nathalie Chéron, Constance Demontoy, Kate Bone, Juliette Ménager, Olivia Brittain, Suse Marquardt ve daha birçok uluslararası casting direktörünün katıldığı audition atölyelerine katıldım. Bu buluşmalar, farklı pazarlardaki yaklaşımları anlamak ve kendimi bu alanda nasıl konumlandırabileceğimi görmek açısından çok değerliydi. Ayrıca farklı oyunculuk tekniklerini keşfetmeye ve oyunculuk yaklaşımımı genişletmeye devam ediyorum. Seyirci olarak diğer sanat disiplinlerinden sanatçıların işlerini takip etmekten ve yeni işlerle tanışmaktan da büyük keyif alıyorum.
Son yıllarda uluslararası yapımlarda daha fazla yer almaya başladın. Başka bir dilde ve başka bir sinema kültürünün içinde oyunculuk yapmak sende farklı bir taraf ortaya çıkarıyor mu?
Bu süreç benim için gerçekten çok öğretici oldu, işe giden yolu da çok ilginç buluyorum. Dışarıdan bakıldığında insanlar genellikle ekranda gördükleri rolleri biliyor ama o noktaya gelene kadar geçen sürecin ne kadar yoğun olduğunu pek görmüyorlar. Bu süreçte audition vermenin oyunculuktan farklı, başlı başına bir beceri olduğunu daha iyi anladım. Ne kadar çok oyunculuk seçmelerine katırsan, bu konuda da o kadar gelişiyorsun ve farklı yaklaşımlar öğreniyorsun. Her ülkenin, her sektörün oyuncudan görmek istediği şeyler ve çalışma biçimleri farklı olabiliyor. Bu süreç, oyuncu olarak kendini tanımanın bir parçası. Bir yandan da hikayelerin giderek daha uluslararası bir hal aldığını görüyorum. Farklı ülkelerin ortak yapımları artıyor; bir Fransız yapımı İsviçre’de, bir İngiliz dizisi Macaristan’da çekilebiliyor. Almanya’dan çıkan bir proje İspanya’ya ya da İtalya’da çekilebiliyor. Dolayısıyla farklı ülkelerin sektörleri ve çalışma biçimleri giderek iç içe geçiyor. Bence bu kesişimler çok ilginç ve oyuncular için yeni fırsatlar yaratıyor.
Dil meselesi de benim için ayrıca heyecan verici. Farklı dillerde oynamak çok keyifli. Her dilde Cemre’nin başka bir versiyonu ortaya çıkıyor gibi hissediyorum. Aslında hepsi ayrı kişi ama her birinin farklı bir rengi var. Bunu henüz tam olarak nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum ama dilin, insanın kendini ifade biçimini değiştirdiğini düşünüyorum. Yakın zamanda, henüz detaylarını paylaşamadığım bir İngiliz yapımında yer alma fırsatı buldum. İkinci sezonunda rol alıyorum ve daha fazlasını anlatmak için gerçekten sabırsızlanıyorum. Bunun yanında, Almanya’da ARTE’nin yapımcılığını üstlendiği, benim için çok anlamlı bir kısa filmde yer aldım. Oyuncu olmak benim için her zaman bir ayrıcalık. Çünkü her istediğimizde oyunculuk yapma fırsatı bulamıyoruz. Bu yüzden, ister kendi ülkemde, kendi dilimde, ister uluslararası projelerde, Avrupa’da konuşabildiğim diğer dillerde olsun, bir hikayenin parçası olabilmek benim için kıymetli.
“Türler arasında çok keskin çizgiler çekmiyorum. Benim için asıl mesele, hangi türde olursa olsun karakterin nasıl yazıldığı, ne kadar katmanlı olduğu, meselesi ve derdi. Karakterin varoluşsal meselesi ve amacı benim için her rolü daha anlamlı kılıyor; gerisi zaten kendiliğinden geliyor.”
.jpeg)
Kız Kardeşler, Kronoloji, Su Yüzü… Bu projelerde canlandırdığın kadınlar çok farklı dünyalardan gelseler de çoğunun kendi hayatı içinde verdiği bir mücadele var. Seni bu karakterlere çeken ortak bir şey olduğunu düşünüyor musun?
Daha çok Kız Kardeşler, Bartu Ben, Kronoloji, Magarsus ve Muhteşem Yüzyıl’daki karakterlerimle anlaşıyorum. Bu projelerde canlandırdığım kadınlar birbirinden çok farklı dünyalara ait gibi görünseler de aslında hepsi kendi içinde, çevresiyle, ülkesiyle, kültürüyle ve kendisine dayatılan kısıtlamalarla mücadele ederek hayatta kalmaya ve kendi yolunu çizmeye çalışan kadınlar. İçinde bulundukları koşulların onlara çizdiği sınırlar içinde kendilerine bir yer açmaya, o çerçeveyi kırmaya ve kendilerini tanımaya ve varolmaya çalışıyorlar. Bu mücadeleyi değerli buluyorum. Türkiye’de de bugün benzer bir süreçten geçtiğimizi düşünüyorum. Bunu kadın karakterleri okurken, izlediğim işlerde ve gelen tekliflerde de fark ediyorum. Kadın karakterlerin yüzeysel, katmansız yazılması ve metalaştırılması beni rahatsız ediyor. Bazen çok daha roller yazılsa ve biz de onları oynayasak keşke diye düşünüyorum. Benim için önemli olan derinlikli ve katmanlı kadın karakterleri canlandırmak. Nasıl yazıldıklarına ve bilinçli bir kadın bakış açısından ele alınıp alınmadıklarına dikkat etmeye çalışıyorum. Dışarıda kalmış, yeterince duyulmamış ya da yeterince şans verilmemiş karakterler de beni cezbediyor. Onların dünyalarına girmek, hiç bilmediğim gerçeklerle karşılaşmak ve kendi kalıplarımı sorgulamak bana yeni kapılar açıyor. Karakterlerin yolculuğu ne kadar acı ya da güzel olursa olsun, bütün bu duyguları bir arada yaşamak canlı hissettiriyor. Konfor alanımdan çıkmayı seviyorum. Bir nevi uçaktan atlamak gibi! Farklı meseleleri sorgulayan, bildiğimiz konulara hiç düşünmediğimiz bir açıdan yaklaşan karakterlerin dünyasına dalmak ve kendi dünyamdan çıkmak için oyunculuğun en heyecan verici yanlarından biri.
.jpeg)
.jpeg)
Röportajın devamı Kasım sayısında...