Dilan Hakkında Konuşmalıyız

Yazar Selin Yıldız 

Fotoğraf: Fabien Montique

Moda Editörü: Bengisu Gürel 

Tiyatro deneyiminiz lisedeyken başlamış. O yıllarda sizi sahneye çeken motivasyon neydi? Sanatla iç içe bir ortamda mı büyüdünüz? 

İlk tiyatro ödülümü 17 yaşımda aldım ama sahneyle ilişkim çok daha önce başladı. Yedi yaşındayken bu dünyayla haşır neşir olmaya başlamıştım. Annem bir oyun yönetiyordu: Neil Simon’ın oyunlaştırdığı Anton Çehov eseri Sevgili Doktor. Bütün replikleri ezberlemiş, dekor kurulumuna yardım etmiş, her provaya ve temsile gitmiştim. O dünyanın büyüsü beni içine çekti. Motivasyon doğru kelime olmayabilir benim için. Daha çok bir içgüdüydü.

Küçük yaşta yazı yazmaya şiirle başlamışsınız. Sizce şiir yazmak ve erken yaşta şiirle tanışmak hayata bakışınızı ve mesleğinizi ne yönde dönüştürdü?

Şiir, edebiyat türleri içinde belki de en zoru. Sadece yazması değil, anlayanının ve kıymet vereninin az oluşu da onu zorlaştırıyor. İlk okuduğumda içimde bir şey uyandırmıştı. Önce haikulara merak saldım, sonra gecenin bir yarısı “şiirim geldi” diye annemi uyandırmaya başladım. Beraber kalkıp yazardık. Hayata daha dikkatle bakmayı öğretti bana.

Tüy detaylı elbise, ANTONIO GRIMALDI Deri ayakkabılar, GUCCI

Numéro Istanbul’un ilk sayısının konsepti boşluğa atlamak. Sizce bu hissi hayatta en çok hangi anlarda yakalarız? 

Bir yerde okumuştum: Yükseklik korkumuz yokmuş, atlayabilme korkumuz varmış. Bunu okuduğumdan beri dünyaya daha farklı bakıyorum. Yüksek bir yere çıkıp aşağı baktığımızda başımızın dönmesinin sebebi, özgür irademizle baş başa kaldığımız o kısacık an olabilir. Ben yapı itibarıyla anksiyeteye yatkın biriyim. Ne zaman huzursuz hissetsem Kierkegaard’ın sözü gelir aklıma: “Anksiyete, özgürlüğün baş dönmesidir.” O baş dönmesini bir zayıflık değil, potansiyel olarak görmeye çalışıyorum. Atlayabilme değil; başarabilme potansiyeli.

Geçtiğimiz yıl Dilan Hakkında Konuşmalıyız filmi ile yapımcılığa da adım attınız. Bu kısa film fikri nasıl ortaya çıktı?

Taşrada varoluş sancısı çeken erkek dramından sıkıldığımız için gidik kız filmi yapmak istedik. İçinde üretme isteği olan ama yapamayan ve bunu sorgulayan bir karakter Dilan. Filmde bir belgesel ekibi onun neden üretemediğini araştırıyor. Mockumentary tadında bir iş oldu. Bizim gibi hisseden, üretmek isteyip tökezleyen herkese iyi gelebileceğini düşündük.

Tüy detaylı body suit, SIA ARNIKA Ayakkabılar, SPORTMAX

Tüy detaylı aksesuar, GÜLŞAH SERİN

Kamera önünde değil, arkasında olma deneyimi size neler öğretti?

Bir işin yüzü olmaktansa omurgası olmayı deneyimlemek bana çok iyi geldi. Yaratım sürecinden dağıtıma kadar işin başka bir tarafında olmak beni besledi.

Ekibin büyük ölçüde kadınlardan oluşması bilinçli bir seçim miydi? Kadınlardan oluşan bir ekiple çalışmanın en somut farkı neydi?

Artık çok nadir karşılaşıyoruz böyle ekiplerle. Bazen yaratıcı sürecin tamamında bir kadın bile olmuyor ve biz kadınları değil, bir erkeğin hayalindeki kadını izliyoruz. Gerçeklikten uzak, katmansız karakterlerin bizi tam olarak temsil ettiğini düşünmüyorum. O yüzden hikayeyi birincil ağızdan anlatmak önemliydi bizim için. En somut fark, detaylarda ortaya çıktı. Hepsi daha tanıdık ve daha gerçekti.

Amadeus’ta Constanze Weber’i yıllar boyunca, defalarca kez oynamak... Sizce sahnede her performans farklı bir deneyim mi, yoksa bir öncekinin üstüne bir şeyler koymak mıdır?

Bir rolün yıllar içinde üstüne koyarak büyüdüğünü düşünmüyorum. Bence derinleşerek büyüyor. Metin aynı kalıyor ama ben aynı kalmıyorum. Duygusal hafızam değişiyor, yaşanmışlıklarım artıyor, dünyaya bakışım dönüşüyor. Dolayısıyla Constanze de aynı kalmıyor.

Gelecekte senaristliği ya da yönetmenliği de düşünüyor musunuz?

Yönetmenliği henüz bilmiyorum ama iyi bir yardımcı yönetmen olduğumu düşünüyorum. Henüz bir senaryo yazmadım, ama denemek istiyorum. Hikaye anlatma arzusu baki. Her formda...

Krediler

Saç: Jean-Luc Amarin  

Makyaj: Dariia Day  

Işık Asistanı: Philip Skoczkowski  

Styling Asistanı: Ece Acar  

Prodüksiyon: Jean-Marc Mondelet

---